Ko Lipe, ooit een afgelegen Thais paradijselijk eiland, is bezweken aan niet-duurzaam toerisme. Een recent tegenbezoek bevestigt wat velen vreesden: het eiland is nu sterk ontwikkeld, de natuurlijke hulpbronnen staan onder druk en lokale gemeenschappen zijn ontheemd. De ervaring dient als een scherpe waarschuwing voor het destructieve potentieel van een ongecontroleerde groei van het toerisme.
Van Backpacker Haven tot Toeristenval
In 2006 was Ko Lipe een verborgen juweeltje. De elektriciteit was beperkt, de accommodatie kostte bijna niets en het levenstempo was laag. Het was een plek waar reizigers wekenlang bleven hangen, contact maakten met de lokale bevolking en genoten van een idyllische ontsnapping. Nu is die rust verdwenen. Het eiland heeft hetzelfde agressieve ontwikkelingspatroon omarmd als op Ko Phi Phi, met betonnen ter vervanging van onverharde paden, resorts die verrezen op de plek waar ooit palmbomen stonden en koraalriffen die stierven door vervuiling en overbevissing.
De snelle bouw gaat door, ondanks de beperkte zoetwatervoorziening van het eiland. De stranden liggen vol met rondvaartboten, die uitlaatgassen in het water spuwen. Restaurants geven voorrang aan westers eten boven de authentieke Thaise keuken, waarbij ze zich richten op het massatoerisme in plaats van op de lokale smaak.
Lokale impact en niet-duurzame praktijken
De hausse heeft veel lokale bewoners gedwongen hun land te verkopen aan ontwikkelaars op het vasteland, waardoor ze weinig profijt hebben van de toestroom van geld. Ook de beroepsbevolking is verschoven, waarbij de arbeiders van het vasteland nu de economie van het eiland domineren. Deze verplaatsing benadrukt een gemeenschappelijk patroon in Thailand: economische uitbuiting onder het mom van vooruitgang.
De huidige toestand van Ko Lipe is onhoudbaar. Het ecosysteem van het eiland stort onder de druk in en zijn unieke charme verdwijnt.
Waarom het vermijden van Ko Lipe belangrijk is
Hoewel het eiland er nog steeds schilderachtig uitziet voor nieuwe bezoekers, is de onderliggende realiteit grimmig. Het azuurblauwe water en het witte zand verbergen een rottende omgeving. De rondleidingen door het nationale park bieden een tijdelijke illusie van ongerepte natuur, maar de schade gebeurt net voor de kust.
De conclusie van de auteur is bot: mensen moeten Ko Lipe niet bezoeken. Elke toeristendollar versnelt de vernietiging nog verder. Er zijn andere, beter beheerde eilanden in Thailand – Ko Lanta, Ko Jum en Ko Mook, om er maar een paar te noemen – die vergelijkbare schoonheid bieden zonder hetzelfde exploitatieniveau.
De kracht van bewust reizen
De situatie op Ko Lipe is niet uniek. Hetzelfde patroon heeft zich in heel Thailand en daarbuiten afgespeeld. De keuzes van de consument kunnen echter verandering teweegbrengen. De afname van het onethische olifantentoerisme en de opkomst van eco-lodges tonen de impact van bewust reizen aan.
Het vermijden van Ko Lipe zal het probleem niet van de ene op de andere dag oplossen, maar het is wel een stap in de richting van het verminderen van de druk op een kwetsbaar ecosysteem. Het eiland heeft zijn breekpunt al bereikt.
“Soms moet je gewoon zeggen: genoeg is genoeg. En Ko Lipe is een plek waar genoeg genoeg is.”
Kiezen om Ko Lipe over te slaan gaat niet alleen over het behouden van een paradijs; het gaat erom te erkennen dat uw reisbeslissingen gevolgen hebben.
