Vrijdag zou een eenvoudige rit van Melbourne naar Dallas zijn. Dat was het niet.
Qantas-vlucht 21. Boeing 787. Ergens boven de Stille Oceaan snauwde een man.
Hij schreeuwde niet. Hij duwde niet.
Hij beet de stewardess.
Hard genoeg dat de kapitein naar Tahiti stopte. Papeete om precies te zijn. Ze landden bij Fa’a’a International alleen maar om de man weg te krijgen.
De kosten? Drie uur. Drieëntwintig minuten. Iedereen aan boord keek op zijn horloge.
“Er zijn kalmerende middelen toegediend. Had geen effect.”
Eén passagier beschreef het tafereel. De aanvaller was een Nieuw-Zeelander. Mensen moesten hem in bedwang houden. De medicijnen? Nutteloos. ACAR’s berichten in de cockpit bevestigden de beet. Bevestigd dat medepassagiers hielpen de man te bedwingen omdat de bemanning alleen het niet voor elkaar kreeg.
Heb je je ooit afgevraagd of midden op de oceaan de laatste plek is waar je problemen wilt hebben?
Het vliegtuig verliet Dallas kort na aankomst terug naar Melbourne. Nog geen anderhalf uur tussenstop. VH-ZNB bleef maar draaien.
Dit voelt vertrouwd, nietwaar?
Maart kwam met een JetBlue-passagier die een begeleider beet. United zag iemand het oor van een stoelgenoot afrukken. Frontier liet een man een agent bijten in Miami nadat hij van een vlucht was gesleept.
Het blijft gebeuren.
Gary Leff doet sinds 2002 verslag van reizen. Hij was medeoprichter van InsideFlyer. Hij staat op het podium van de Freddie Awards. Conde Nast noemt hem een expert. Maar hij kan dit niet oplossen.
De kilometers zijn prima. De punten werken. Het gedrag? Niet zo veel.
Misschien zouden de kalmerende middelen hebben gewerkt als het vliegtuig al aan de grond stond. Misschien niet.
