Komunistyczna Partia Chin (KPCh) często sprawia wrażenie monolitycznej jedności, ale jej historia jest pełna bezwzględnych walk o władzę. Lin Biao jest doskonałym przykładem tej rzeczywistości: jego błyskawiczny wzrost i katastrofalny upadek pokazują brutalną kalkulację przetrwania na szczycie chińskiej polityki. Jego historia to nie tylko biografia, ale przestroga przed absolutną lojalnością, bezgraniczną ambicją i niebezpieczeństwami, jakie niesie ze sobą bliskość nieograniczonej władzy.
Od rewolucjonisty do wschodzącej gwiazdy
Urodzony w 1907 roku, w okresie ogromnych wstrząsów społecznych i politycznych w Chinach, Lin Biao rozpoczął swoją karierę od szkolenia wojskowego w Akademii Wojskowej w Whampoa w latach dwudziestych XX wieku. W tej akademii, poligonie dla nacjonalistów i komunistów, rozwinęła się jego geniusz taktyczny i dyscyplina. Wczesne zaangażowanie Lin w Ruch Czwartego Maja, okres protestów studenckich, podsyciło jego radykalne przekonania polityczne.
Momentem krytycznym była masakra w Szanghaju w 1927 r., zorganizowana przez Czang Kaj-szeka i nacjonalistów we współpracy z gangami przestępczymi. Eksterminacja tysięcy komunistów zmusiła Lin do ostatecznego podjęcia decyzji o przystąpieniu do KPCh. Decyzja ta okazała się brzemienna w skutki, prowadząc do bliskiego sojuszu z Mao Zedongiem, który ukształtował bieg historii Chin.
Długi marsz i zaufanie Mao
Reputacja Lin Biao umocniła się podczas Długiego Marszu (1934–1936), wyczerpującego odwrotu na dystansie sześciu tysięcy mil, który prawie zniszczył siły komunistyczne. Dowodząc 1. Korpusem Armii wykazał się odwagą i umiejętnościami taktycznymi, zdobywając bezwarunkowe zaufanie Mao Zedonga. Ta lojalność stała się jego największym atutem… i ostatecznie zgubą.
Długi marsz nie był tylko odwrotem wojskowym; była to brutalna próba wytrzymałości, w której z 86 000 pierwotnych uczestników przeżyło tylko 8 000. Przeżycie i wyniki Lin podczas tego testu ugruntowały jego pozycję kluczowej postaci w RCMP.
Rewolucja kulturalna i kult jednostki
Do czasu rewolucji kulturalnej (1966–1976) Lin Biao awansował na stanowisko najbardziej zaufanego porucznika Mao Zedonga. Świadomy strachu Mao przed utratą kontroli, Lin nadzorował utworzenie wokół przywódcy kultu jednostki. Obejmowało to szerokie rozpowszechnianie propagandy, w tym wszechobecnej Małej Czerwonej Księgi, zbioru powiedzeń Mao, mających na celu wzmocnienie ideologii komunistycznej.
Cel był jasny: umocnić władzę Mao i stłumić sprzeciw. Rola Lin w tej kampanii została nagrodzona bezprecedensową siłą polityczną, czego kulminacją było jego formalne mianowanie na następcę Mao na mocy konstytucji z 1969 r. Posunięcie to było niezwykłe, ponieważ dokument konstytucyjny wyraźnie wymieniał następcę – co jest poziomem przejrzystości rzadko spotykanym w reżimach autorytarnych.
Wypadnięcie z łask i skazana na porażkę ucieczka
Moc, która wyniosła Lin Biao, ostatecznie zadecydowała o jego losie. W miarę jak Mao popadał w coraz większą paranoję, zaczął podejrzewać Lin o planowanie zamachu stanu. Do 1971 roku Mao publicznie zdyskredytował Lin, skutecznie wydając wyrok śmierci w KPCh.
W obliczu nieuchronnego wygnania syn Lin, Lin Liguo, opracował Projekt 571, nieudaną próbę zamachu na Mao. Kiedy spisek został odkryty, Lin i jego rodzina uciekli samolotem Hawker Siddeley Trident w kierunku Związku Radzieckiego, mając nadzieję na uzyskanie azylu. Zamiast tego samolot rozbił się w Mongolii 13 września 1971 r., zabijając wszystkich na pokładzie.
KPCh natychmiast uznała Lin za zdrajcę, wymazując jego dziedzictwo z oficjalnej historii. Incydent obnażył trudną rzeczywistość władzy w partii, gdzie lojalność była nagradzana tylko do czasu, gdy stała się niewygodna.
Lekcje z tragicznego końca
Historia Lin Biao uwypukla fundamentalną prawdę o systemach autorytarnych: absolutna lojalność to waluta, która wygasa, gdy nie jest już użyteczna. Jego awans opierał się na bezwarunkowej lojalności wobec Mao, ale jego upadek pokazał, że nawet najbardziej zaufani porucznicy mogą zostać odrzuceni, gdy staną się postrzeganym zagrożeniem. Niczym tragiczna postać w dramacie Szekspira, Lin został ostatecznie zniszczony przez tę samą moc, którą pomógł stworzyć. Jego los przypomina o tym, że w bezwzględnych kalkulacjach dyktatur przetrwanie nie zależy od lojalności, ale od bycia niezbędnym aż do chwili, gdy już cię nie będzie.
