Kuba stoi w obliczu poważnego kryzysu energetycznego, który paraliżuje jej gospodarkę i zakłóca plany podróży zarówno turystów, jak i mieszkańców. W ostatnich tygodniach sytuacja dramatycznie się pogorszyła, a powszechne stały się przerwy w dostawie prądu i odwołania lotów.
Źródło problemu: brak oleju
Głównym powodem jest krytyczny niedobór ropy naftowej, głównego źródła paliwa dla zaopatrzenia Kuby w energię. Ten niedobór nie jest przypadkowy; jest to bezpośrednia konsekwencja presji geopolitycznej. W styczniu administracja Trumpa nakazała Wenezueli odcięcie dostaw ropy na Kubę, skutecznie odcinając ważną arterię zaopatrzeniową. Jak powiedział prezydent Díaz-Canel, wyspa od trzech miesięcy nie importowała ropy, co doprowadziło do wyczerpania krajowej sieci energetycznej.
16 marca kubańskie Ministerstwo Energii ogłosiło „całkowite wyłączenie” krajowej sieci energetycznej, co oznaczało, że cały kraj pogrążył się w ciemnościach. Nie jest to odosobniony przypadek: przerwy w dostawie prądu są częste i nieprzewidywalne, w niektórych obszarach trwają godzinami, a nawet dniami.
Wpływ na turystykę: szybki spadek
Kryzys energetyczny pogarsza i tak już pogarszającą się sytuację w kubańskiej branży turystycznej. Według danych Kubańskiego Narodowego Biura Statystyk i Informacji liczba odwiedzających spadła ze szczytowego poziomu ponad 4 milionów w 2019 r. do około 2 milionów w zeszłym roku.
Niedawne złagodzenie ograniczeń inwestycyjnych, umożliwiające Kubańczykom mieszkającym za granicą bezpośrednie inwestowanie w przedsiębiorstwa na wyspie, może przynieść pewną ulgę gospodarczą. Jest jednak mało prawdopodobne, aby zrekompensowało to gwałtowny spadek dochodów z turystyki, kluczowych dla przetrwania kraju. Podróżni borykają się obecnie z większą niepewnością, ponieważ loty są często odwoływane lub opóźniane z powodu przerw w dostawie prądu na lotniskach i problemów logistycznych.
Dlaczego to jest ważne?
Kryzys energetyczny na Kubie uwydatnia bezbronność krajów w dużym stopniu zależnych od zewnętrznych łańcuchów dostaw, zwłaszcza gdy dostawy te są wykorzystywane do celów politycznych. Sytuacja pokazuje, jak szybko infrastruktura kraju może się załamać, gdy zasoby krytyczne są ograniczone. Konsekwencje wykraczają poza zwykłe niedogodności; obejmują one trudności gospodarcze, niepokoje społeczne i dalszą destabilizację i tak już niestabilnego państwa.
Długoterminowe konsekwencje pozostają niejasne, ale jedno jest jasne: kubański przemysł turystyczny i szerzej rozumiana gospodarka znajdują się w poważnych tarapatach, a ożywienie gospodarcze będzie wymagało stawienia czoła zarówno kryzysowi energetycznemu, jak i napędzającym go naciskom geopolitycznym.
