Scott Kirby, CEO van United Airlines, heeft zijn stilzwijgen doorbroken over de recente geruchten over een mogelijke fusie tussen United en American Airlines. In een openhartige beoordeling onthulde Kirby dat hij persoonlijk gesprekken met American Airlines had geïnitieerd en een enorme consolidatie had voorgesteld, gericht op een revolutie in de Amerikaanse luchtvaart. De deal is echter officieel tot stilstand gekomen nadat American Airlines publiekelijk weigerde deel te nemen aan het gesprek.
Het kernvoorstel: groei boven consolidatie
Historisch gezien werden fusies van luchtvaartmaatschappijen door toezichthouders en het publiek met scepsis bekeken. De meeste eerdere consolidaties waren ‘defensieve’ manoeuvres: twee worstelende luchtvaartmaatschappijen die hun krachten bundelden om de kosten te verlagen, de vluchtfrequenties te verminderen en het personeelsbestand terug te dringen om te overleven.
Kirby stelt dat zijn visie fundamenteel anders was. In plaats van een fusie van noodzaak om mislukking te voorkomen, stelde hij een fusie van ambitie voor. Het doel was niet om af te trekken, maar om toe te voegen:
- Klantervaring opschalen: Gebruik maken van de recente investeringen van United in technologie (zoals Starlink Wi-Fi en moderne cabine-interieurs) en deze uitbreiden over een veel groter netwerk.
- Uitbreiding van het mondiale bereik: Het creëren van een enorme in de VS gevestigde luchtvaartmaatschappij die kan concurreren met de dominante luchtvaartmaatschappijen onder buitenlandse vlag die momenteel een aanzienlijk deel van de langeafstandsvluchten naar de Verenigde Staten controleren.
- Vergroten van de marktcapaciteit: Kirby beweert dat een grotere gecombineerde entiteit feitelijk het totale aantal beschikbare economy-stoelen zou vergroten, waardoor de prijzen mogelijk zouden dalen door louter schaalgrootte in plaats van door bezuinigingen op het aanbod.
Het economische en nationale argument
Een centrale pijler van Kirby’s betoog is het concept van ‘’Buying American’’.
- Werkcreatie: De fusie had tienduizenden nieuwe, goedbetaalde, bij vakbonden aangesloten functies kunnen creëren voor het gecombineerde personeelsbestand van beide luchtvaartmaatschappijen.
- Binnenlandse productie: Een grotere luchtvaartmaatschappij zou een enorme toestroom van nieuwe vliegtuigen nodig hebben, wat een aanzienlijke impuls zou geven aan de Amerikaanse lucht- en ruimtevaartproductiesector en aan de binnenlandse toeleveringsketens.
- Economische stimulans: Door de connectiviteit met kleinere binnenlandse gemeenschappen te vergroten en het internationale toerisme te stimuleren, zou de luchtvaartmaatschappij fungeren als katalysator voor miljarden dollars aan economische activiteit.
De regelgevingshindernis
Een van de grootste uitdagingen bij elke grote fusie van luchtvaartmaatschappijen is het toezicht op de mededingingsregels. Regelgevers richten zich doorgaans op de manier waarop een fusie de concurrentie zou kunnen verminderen en de prijzen voor consumenten zou kunnen verhogen.
Kirby erkent dit scepticisme, maar stelt dat een “groeigerichte” fusie** door een andere lens moet worden bekeken. Hij suggereert dat als een deal bedoeld is om de service te vergroten, de technologie te verbeteren en effectiever te concurreren met buitenlandse luchtvaartmaatschappijen, de toezichthouders dit moeten zien als een netto voordeel voor het publiek en niet als een bedreiging voor de concurrentie. Hoewel voor bepaalde binnenlandse routes afstotingen nodig zouden zijn geweest om aan de antitrustwetten te voldoen, geloofde Kirby dat de algemene voordelen groter zouden zijn geweest dan de reducties op de lokale markt.
“Zonder een bereidwillige partner kan zoiets groots simpelweg niet gedaan worden.”
Vooruitkijken
Nu American Airlines “de deur heeft gesloten” voor het voorstel, is de weg naar een megafusie in de nabije toekomst feitelijk geblokkeerd. Voor United verschuift de focus nu terug naar de onafhankelijke strategie van het ‘de-commoditiseren’ van reizen door middel van premium service en technologische innovatie.
Conclusie: Hoewel de droom van een Amerikaans-Amerikaanse grootmacht is verdwenen, benadrukt het voorstel een groeiende spanning in de luchtvaartindustrie: het verlangen naar enorme, mondiaal concurrerende Amerikaanse luchtvaartmaatschappijen versus de vrees van de toezichthouders en de concurrentie dat een dergelijke schaal uiteindelijk de consument zou kunnen schaden.
