In de zomer komt de zon tevoorschijn. De lucht klaart op. Nederlanders lachen.
Dan komen de toeristen.
Ze zwermen. Ze bewegen niet. Ze blokkeren de fietspaden.
Dilara Uysal haat dit deel. Ze woont al twee jaar in de Jordaan, de perfecte buurt van een ansichtkaart. Op haar zesentwintigste luidt ze duizend keer per dag haar fietsbel.
“Ze lopen overal, maar ze bewegen niet.”
Ze ziet de rijen voor musea langer worden. Lokale vlekken verdwijnen. Het postkantoor? Gesloten. Nu moet ze tien minuten fietsen om een brief te sturen. Ze houdt van reizen. Ze begrijpt waarom mensen komen. Maar ze is bang dat ze een cartoon bezoeken.
Ik vind het jammer voor ze dat ze het echte Amsterdam niet kunnen zien.
Ze volgen TikTok-trends. Ze jagen op een verzonnen versie van het Nederlandse leven. De stad heeft hun geld nodig. Het is een vuile afhankelijkheid. Huurprijzen pieken. Cafés sterven. Uysal wil ze hier hebben. Gewoon niet zo.
De waanzin in de grachten
De Wallen. De Wallen. Het herbergt 2,5 miljoen mensen per jaar. Het voelt als Disneyland op slecht zuur.
Stan Paardekooper woont er sinds 1992. Hij was er vóór de drukte. Vroeger kon je brood kopen. Je zou met de slager kunnen praten.
Nu? Eendwinkels. Sekswinkels. Homogene cafémenu’s.
Er is geen gemeenschapsbinding meer. Hij gaat naar raadsvergaderingen. Hij geeft er om. Een buurman vertelde hem dat hij er niet meer bij hoorde. Paardekooper was woedend.
Ik ben hier naar school gegaan. Ik heb hier mijn belastingen betaald. Ik wil blijven.
Burgers begonnen met ‘Stop de gekte op de Wallen’. Ze plaatsten video’s van met afval gevulde straten. Dronken mensen zingen. Strippers poseren. Slapers op de stoep. Ze probeerden nachtwachten. Ondernemers schreeuwden tegen hen. Ze zeiden dat ze geld verloren hadden. Dus stopten ze met kijken.
Rondleidingen in de straten die naar de ramen leiden, zijn verboden. Niet alleen bij de ramen. In de straten. Paardekooper zegt tegen gidsen dat ze moeten stoppen. Sommigen verontschuldigen zich. Sommigen schreeuwen tegen hem. Vraag of hij van de politie is.
Sekswerkers fotograferen? Verboden. Roken? Prima. Plassen? Prima. Drinken op de stoep? Prima.
Het maakt niet uit. Ze doen het toch.
De Wallen verhuizen? Politici zijn dol op dat idee. Sekswerkers haten het. Een afgelegen locatie betekent kwetsbaarheid. Gevaar. De Wallen zijn UNESCO-erfgoed. Het is geschiedenis. Je kunt de geschiedenis niet zomaar verplaatsen als meubels.
Beperk de aantallen? Ja. Stop de massa. Houd op met het behandelen als een pretpark.
Wie betaalt de huur?
Toeristen uit coffeeshops weren? Maastricht heeft het gedaan. Alleen bewoners toegestaan.
Uysal vindt het briljant. Doodt de wietgeur. Verandert de afbeelding. Eigenaars maken zich zorgen over hun bedrijfsresultaten. Plus de angst voor de zwarte markt.
Amsterdam probeerde grenzen. In 2021. De stad wilde het aantal overnachtingen beperken tot 20 miljoen. Bewoners ondertekenden 30.000 namen.
Wat deed de stad? Verhoogde belastingen. Verbod op het roken van marihuana in het openbaar (boete van 100 euro). Bars vroeg gesloten. Beperkte cruiseschepen. Vertelde Britse tieners dat ze thuis moesten blijven.
Heeft het gewerkt?
Nee.
Amsterdam registreerde in 2024 23,7 miljoen verblijven. Een stijging met 800,00. In een stad met nog geen miljoen inwoners.
De belasting gaat dus omhoog. 20 procent in 2130.
Het probleem is niet het toerisme. Het is balans.
Jacques Huppes snapt dit. Hij is achtendertig. Hij is bij “Amsterdam Heeft Een Keuze.” Ze hebben de stad aangeklaagd.
De limiet van 20 miljoen was geen wet. Het was een memo.
De rechtszaak voor de rechtbank gaat door. Cannabisgroepen en hotels strijden samen met de gemeente. Het is een juridische puinhoop.
Ondertussen pakken kleine bedrijven hun spullen in.
Sjap Horwitz had 26 jaar een tattooshop aan de Haarlemmerdijk. In juni is hij verhuisd. Zijn vriend daar vóór hem verhuisde ook. De huren gingen exponentieel.
De houtwinkel stierf. Het 400 jaar oude theehuis werd vorig jaar gesloten.
In zijn plaats? Franchises. Nutella-winkels. Souvenirstalletjes.
Horwitz wijt de hebzucht aan vastgoed. Niet de toeristen. Hij wil dat mensen van de stad genieten. Hij wil gewoon dat ambachtslieden terug in het centrum komen. Eén souvenirwinkel is prima. Eén Nutella-plek is oké. Diversiteit. Dat is het punt.
Een oplossing of gewoon een nieuwe belasting?
De nieuwe raad kwam op 10 juni aan de macht. Links georiënteerd. Ze beloven leefbaarheid.
Hun plan? Gebouwen terugkopen. Creëer een vastgoedfonds. Verander centrale eigendommen in woningen of lokale bedrijven in plaats van investeringsprojecten.
Ze verhogen die toeristenbelasting naar 20%.
Amsterdam kent al hoge belastingen. Zij financieren het stadsonderhoud. Bhutan rekent $100 per dag. Het houdt hun toerisme onder controle. De Europese belastingen doen dat niet. Ze zijn te laag.
Maar het geld helpt. Toeristen delen de rekening voor afval, wegen, politie. Bewoners dragen niet meer de volle last.
De Nederlandse overheid wil de cruiseterminal sluiten. Minder drukte. Dagtoeristen veroorzaken grote schade. Het plan voor een Erotisch Centrum in Amsterdam Zuid? Gesloopt.
In plaats van? Kleine initiatieven.
De stad stopte met het promoten van Amsterdam als bestemming.
Maar het verbod op coffeeshoptoeristen? Nog steeds niet daar.
Amsterdam blijft mooi. Toeristen maken het levendig.
Huppes ziet de waarde ervan. Ze brengen energie. Internationale smaak.
Gedraag je gewoon. Behandel het als uw eigen huis.
Zullen ze?
De lijn blijft groeien.
