“Ik was altijd dat wilde kleine kind.”
Camille Goldstone-Henary stapt door het struikgewas. Blote voeten herinneren zich het strand, de bush. In het gevlekte licht gaat ze op zoek naar een baby Buloke-jong boompje. Dieren redden was toen het doel. Altijd geweest.
Haar ouders zetten al vroeg de toon. Zonnepanelen in de jaren negentig, ver voor de hype. Thuis voedsel verbouwen. Camille volgde. Universitair proefschrift over Greater Bilby: bevolkingsdaling met 80%. Dierlijke wetenschap. Veterinaire biowetenschappen.
Nu is ze in Victoria’s West Wimmeru. Vijf uur rijden van Melbourne. Traditionele landen van de Wotjobalung-, Jaadwa-, Jawargali-, Weergaya- en Jupagulk-volkeren. Ze geeft les in Buloke-biologie.
Een magere struik. Twee voet lang. Vijf jaar oud.
Verderop. Een tiener.
Dieper. Een volgroeide boom.
‘Het duurt meer dan honderd jaar,’ zegt Camille, met haar hand op de bast. De wind raakt de bladeren. Het neuriet. Daarom noemen ze ze windharpbomen.
Ze startte Xylo Systems om de bedrijfsschade aan de planeet te meten. Toen gebeurde de omslag. Bedrijfsmodellen moesten veranderen. Meet niet alleen de schade. Repareer het.
Bank Australia heeft haar acht maanden geleden aangenomen als Manager Natuur en Biodiversiteit. Een carrièrecurvebal. Voor een natuurbeschermingsbioloog. Werken bij een bank was niet het plan. Maar bedrijven komen tussenbeide waar overheden aarzelen. De urgentie valt niet te ontkennen.
Jaarlijks verliezen bossen wereldwijd 10,9 miljoen hectare. Het nettoverlies bedraagt 4,1 miljoen. Habitats voor 80% van de terrestrische soorten worden verscheurd. Uitstervingspercentages? 1000 tot maal de natuurlijke snelheid.
Australië is een hotspot. Queensland-strips landen snel. Koala’s lijden. De Greater Glider heeft het moeilijk. Ondertussen stromen er belastingvoordelen naar fossiele brandstoffen en mijnbouw. Ongeveer 18 miljard dollar. De wiskunde klopt niet met klimaatstabiliteit.
Bank Australië is anders. Eigendom van de klant. Geen externe investeerders die aan de touwtjes trekken. Eén stem per klant.
Een eis van 87% in een peiling uit 2023: bescherm de natuur. Actie op biodiversiteit.
De bank kocht Minimay in 2008. Landbouwgrond. Gestripte ecosystemen. Nu is het weer gewoon bos. Zoals het zou moeten zijn.
Tegenwoordig beslaat het reservaat 2.117 hectare. Vier eigendommen: Minimay, Salvana, Ozeenkadenook, Boorupki.
Andere bedrijven gooien geld naar het probleem.
Patagonië financiert basisgroepen. Aviva schonk £ 38 miljoen aan UK Wildlife Trusts. Air New Zealand heeft geld toegezegd voor restauratie.
Bank Australia koopt de grond.
Zij ontwikkelen de strategie. Zij voeren het uit. Van begin tot eind. In het veld.
Trust For Nature helpt daarbij. De Landraad van Barengi Gadhgin doet mee.
Culturele brandwonden gebeuren hier. Soorten in kaart brengen. Invasieve onkruidverwijdering.
Het is niet alleen het uitschrijven van cheques. Je krijgt er vieze handen van.
Laura McLean beheert projecten bij Trust For Nature. Ze pronkt met de Ozeenkadenook-site. Lentebloei belooft schoonheid later dit jaar. Voorlopig verbergt kniehoge scrub cruciaal werk.
Ze brengt Buloke-maretak in kaart. Zeldzaam. Hemiparasitair. Ernstig bedreigd.
“Je hoort banken niet aan grondbeheer doen”, merkt ze op. Andere bedrijven zouden dit moeten opmerken. Dit is het model.
Het land heeft instandhoudingsconvenanten. Voor altijd beschermd. Zelfs als het wordt verkocht, blijft het beschermd.
Bulokes hebben tijd nodig. Echt eeuwen.
Economie is extractief. De natuur staat van de balans. Die visie is achterhaald. We hebben regeneratieve systemen nodig.
“We doen dat hier op een heel grote manier.”
De wind ritselt de bladeren van de harp.
Er groeit iets terug.
Zal iemand anders een perceel kopen om het te redden?
