JetBlue behoudt de TSA-beveiligingstoeslag die u betaalt voor awardtickets. Ze betalen het niet terug aan uw bank. Ze geven je een krediet.
Slecht nieuws?
Het tegoed vervalt. Als het afloopt, gaat het geld niet naar de overheid. Het gaat in de zak van JetBlue. TSA heeft daar een hekel aan. Ze hebben Southwest, Frontier en Spirit aangeklaagd voor soortgelijke trucs. Maar al jaren zitten passagiers vast. Niet meer.
De kleine lettertjes
Laten we eens kijken wat u eigenlijk verschuldigd bent als u vliegt. Sommige belastingen zijn verplicht. De overheid neemt ze af, ongeacht of u komt opdagen. Dat betekent de binnenlandse accijnzen van 7,5%. De segmentbelasting van $ 5,20. De forse internationale aankomst- en vertrekkosten van $ 22,90. Misschien ook een beetje voor de kosten voor luchthavenfaciliteiten.
Deze blijven verzameld. Geen vragen gesteld.
Maar er is één uitzondering. De wet is hier duidelijk. 49 C.F.R. § 810.9 eist dat luchtvaartmaatschappijen TSA-beveiligingskosten terugbetalen als het ticket wordt geannuleerd en u niet hebt gevlogen. Het maakt niet uit of het ticket zelf ‘niet-restitueerbaar’ is. Deze regel geldt specifiek voor de beveiligingstoeslag.
De meeste vervoerders respecteren dit. U annuleert een awardticket van American Airlines? Krijg uw geld terug. Alaska luchtvaartmaatschappijen? Hetzelfde verhaal. JetBlue? Ze geven je $ 5,60. Maar het zit gevangen. Je kunt er geen koffie mee kopen. Je kunt het alleen gebruiken voor een ander ticket. En zelfs dan werkt de wiskunde zelden. Als u op uw oude ticket een tegoed van $ 5,60 voor een enkele reis had, kunt u dit niet gebruiken voor de belasting van $ 11,20 op een retour. Of internationale vluchten waarbij luchthavenkosten in de rekening worden verrekend. Het krediet is praktisch nutteloos.
“Belastingen en toeslagen worden niet terugbetaald, behalve wanneer dit wettelijk vereist is.”
Dat blijkt uit hun vervoersovereenkomst. Vetgedrukte tekst, bijna. Het belooft naleving van federale regels. Federale regels zeggen dat de beveiligingskosten bij annulering contant moeten worden terugbetaald. JetBlue brak zijn eigen belofte. Toen klaagde het ons aan om het geld toch te houden. Goed. De passagiers klaagden hen terug.
De juridische manoeuvre
JetBlue wilde niet over het geld praten. Ze wilden dat de zaak wegkwam.
Hun argument? De Dereguleringswet luchtvaartmaatschappijen. Een topper in het luchtvaartrecht. Het verhindert dat staten de ‘prijzen, routes of dienstregelingen’ van luchtvaartmaatschappijen reguleren. JetBlue beweerde dat dit terugbetalingsverzoek van $ 5,60 gewoon een prijsgeschil was. Als de staatswet erbij betrokken raakt, wordt de federale uniformiteit verstoord. Gooi daarom de zaak weg.
Het klonk verfijnd. Dat was het niet.
Een federale rechter was het daar maandag niet mee eens. Dit is de reden: het afdwingen van een contract is geen regulering.
Als JetBlue in hun contract schrijft dat ze de kosten zullen terugbetalen als de wet dit vereist, is dat een zelfopgelegde verplichting. Het is hun belofte. Een rechtszaak aanspannen om die belofte af te dwingen, bepaalt niet de prijs van een kaartje. Het houdt de luchtvaartmaatschappij gewoon aan het woord dat ze zwart op wit hebben gezet. De rechter keek door de rook heen. De $ 5,60 is een uniforme federale heffing, geen JetBlue-uitvinding. Het illegaal bewaren ervan is geen ‘prijzen’. Het is contractbreuk.
Het verzoek tot afwijzing mislukte. De rechtszaak blijft levend.
De Class Action-valstrik
Er zit duidelijk een addertje onder het gras. Het heeft met geld te maken. En het ontbreken daarvan voor individuele flyers.
De huidige zaak is geen class action. Nog niet. De kleine lettertjes van JetBlue verbieden dit. U “gaat ermee akkoord” afstand te doen van uw recht om in een groep een proces aan te spannen wanneer u tijdens het boeken op “Accepteren” klikt. Dit betekent dat alleen individuen een aanklacht kunnen indienen voor hun individuele $ 5,60.
Waarom zou iemand dat doen?
Alleen al de indieningskosten kosten de terugbetaling. Je hebt een advocaat nodig. Een fatsoenlijke kost meer dan $ 5,60 per uur, laat staan voor de hele zaak. De meesten zullen dit niet aanraken als het om onvoorziene omstandigheden gaat. Het heeft geen financiële zin. JetBlue vertrouwt er dus op dat niemand het zich kan veroorloven om een rechtszaak aan te spannen. Ze noemen dit straffeloosheid. Ik noem het pesten.
Juridische wetenschappers debatteren over de vraag of kostenbarrières automatisch de rechten van consumenten schenden. In American Express v. Italian Colors zei het Hooggerechtshof dat proceskosten alleen een contract niet ongeldig maken, ook al is het ‘irrationeel’ om de rechtszaak voort te zetten. Theorie blijft. Je kon een aanklacht indienen. Dat doe je gewoon niet.
Waarom €200 aan kosten betalen om €5 terug te winnen?
Dat zou je niet doen. Maar vermenigvuldig die irrationaliteit met miljoenen passagiers, en opeens is het niet meer irrationeel. Het is diefstal op grote schaal. Kleine schade leidt tot enorme winsten voor de vervoerder.
JetBlue wint omdat we arm zijn vergeleken met hen. Individueel staan we machteloos. Collectief zijn we ongemakkelijk.
Het gevecht gaat dus door. Passagiers blijven in stilte dollars verliezen. Het verbod op collectieve acties houdt de rechtszaken voor JetBlue schoon. Ondertussen is de TSA de enige met voldoende macht en interesse om deze luchtvaartmaatschappijen boetes te geven voor het in stand houden van federale vergoedingen. We moeten hopen dat ze wakker blijven achter hun bureau.
