Er is over geschreven. Geprezen. Verheven tot de hemel. Duizenden keren voorbij. Er was een moment in de geschiedenis waarop elke Duitse linksist tot de zogenaamde ‘Toscaanse factie’ behoorde. Ze droomden van een landgoed in het noorden van Italië. Een plek met olijfbomen. Rozemarijn struiken. Een uitgestrekt romantisch pand dat voelde als het einde van de wereld, of misschien wel het begin van een betere.
Die droom leeft nog steeds. Het ziet er nu gewoon anders uit.
Je hebt geen politieke ideologie nodig om naar dit landschap te verlangen. Je hebt alleen een paspoort nodig en een verlangen om te zien waarom het licht deze heuvels zo anders raakt dan waar dan ook. De Toscaanse zon heeft een gewicht. Het drukt op de cipressen en verandert de aarde in een specifieke goudbruine tint die camera’s moeilijk kunnen vastleggen.
De realiteit van de “noordelijke” droom
Het artikel vermeldt specifiek de “noordelijke helft”. Dat is een cruciaal detail dat veel gidsen overslaan. De meeste toeristen blijven hangen in de Chianti-streek ten zuiden van Florence. Ze rijden over kronkelige wegen. Ze stoppen voor wijn die twintig euro per fles kost. Ze maken foto’s van de glooiende groene heuvels die het ansichtkaartbeeld bepalen.
Maar het noorden? Dat is anders. Dat is waar het drama zich verbergt.
Als u een reis plant, moet u weten waar u moet kijken. Het noorden van Toscane omvat gebieden als de Maremma en delen van de Apuaanse Alpen. Het terrein verschuift. Het wordt wilder. De olijfgaarden hier zijn ouder en ruiger. De architectuur voelt steviger en minder verzorgd aan.
“Het licht in Toscane is niet alleen verlichting. Het is een textuur.”
Logistiek: kom er zonder je verstand te verliezen
Laten we het praktisch hebben. Hoe bereik je dit noordelijke deel zonder de helft van je budget uit te geven aan transport?
Vlieg naar Pisa. Het is de dichtstbijzijnde grote luchthaven. Vanaf daar heb je opties. U kunt een auto huren. U kunt de trein nemen naar Pisa Centrale en vervolgens overstappen op een lokale trein richting het zuiden of westen, afhankelijk van uw exacte bestemming in het noorden. Maar eerlijk? Een auto is niet onderhandelbaar als je de “riesiges Anwesen”-sfeer wilt zien zonder vast te zitten in een hotellobby.
Een auto huren in Toscane is niet goedkoop. Verwacht minimaal 40-60 euro per dag te betalen voor een compact voertuig, plus verzekering. Maar het geeft je vrijheid. Het openbaar vervoer op het platteland van Toscane is schaars. Als je de enige bus mist die elke vier uur langskomt, sta je te wachten.
Wat is eigenlijk de moeite waard om te zien?
Vergeet de drukke plekken. Sla het centrale plein in San Gimignano over als je een hekel hebt aan drukte. De echte waarde van reizen naar Toscane komt uit de rustige hoekjes.
Kijk in het noorden richting Lucca. Het is niet zo beroemd als Florence, maar het is compleet. Je kunt over de hele stadsmuur lopen. U kunt een fiets huren. Je kunt de renaissancearchitectuur zien zonder je door een zee van reisgroepen heen te dringen. De kosten van levensonderhoud zijn hier iets lager dan in Florence. Een maaltijd kost je misschien 15-20 euro in plaats van 30 euro.
Dan is er de kust. De Maremma-regio biedt een pauze weg van de heuvels. Het is vlakker. De lucht ruikt naar zout en dennen. Dat kan
Elke keer als ik aan Toscane denk, stijgt mijn hartslag. De verwachting bereikt zijn hoogtepunt op het moment dat ik na het oversteken van de Brennerpas een algemene rustplaats op de snelweg binnenrij, met mijn eerste cappuccino als een trofee in mijn hand. Twee uur later verdwijnt het alledaagse. Ik slinger door smalle straatjes, omringd door glooiende heuvels en torenhoge cipressen. Florence, Siena en Pisa wachten nog even, maar het zijn nog maar de voorgerechten.
Dit is de reden waarom je dieper in deze regio moet graven.
Waarom Lucca jouw omweg verdient
Lucca is een verborgen juweeltje, hoewel ‘juweeltje’ te groots aanvoelt voor zoiets compacts. Het historische centrum beslaat slechts 2 vierkante kilometer. Het wordt omringd door intacte stadsmuren met zeven poorten en het interieur is grotendeels voetgangersvriendelijk.
Deze rijkdom was niet gebouwd op toerisme. Het kwam eeuwen geleden voort uit de fluweel- en damasthandel. Het resultaat kun je nog steeds zien in de weelderige patriciërshuizen en kerken, versierd met ingewikkelde details. Loop over de muren. Het uitzicht is beter vanaf de top.
Het surrealistische landschap van de Tarottuin
Voor een schokkende toonverandering ga je naar het zuiden van Toscane, tussen Capalbio en Grossetto. Hier vind je de Tuin van Tarot, gemaakt door kunstenaar Niki de Saint Phalle.
Het is kleurrijk. Het is fantastisch. Reusachtige sculpturen domineren het landschap. Er is de wellustige koningin, de hogepriesteres, de tovenaar en de sfinx. Wandelen door dit natuurpark voelt alsof je in een droomsequentie stapt. Het is niet subtiel. Het is niet stil. Het is pure visuele ruis op de best mogelijke manier.
Koffiecultuur in Siena
Ik kon in Siena op elk uur van de dag of nacht espresso of cappuccino drinken. Het is heet. Sterk. Romig. En verrassend betaalbaar. Een reis naar Italië is niet compleet zonder het cafeïneritueel te volgen.
Voor een specifieke plek ga je naar Nannini-Caffè “Il Monte” op Piazza Salimbeni. Het is een must voor elke bezoeker. De naam Nannini is een trifecta van Italiaanse passie: rockmuziek (Gianna), autoracen (Alessandro) en koffiebonen. De sfeer past bij de energie van het merk.
Het vinden van het perfecte strand
Legambiente, de Italiaanse milieuorganisatie, rangschikte Castiglione della Pescaia in de Maremma-regio als het op één na beste strand van Italië in hun ‘Guida Blu’ uit 2006. Het ligt net achter de Cinque Terre.
De Maremma biedt een ander soort kustlijn. Het is minder druk dan in het noorden. De wateren zijn helder. Het zand is prima. Als je de toeristische lokazen wilt ontvluchten zonder het land te verlaten, dan is dit de plek.
De Agriturismo-ervaring
Grote hotelketens zijn zeldzaam in Toscane. In plaats daarvan vindt u agriturismo. Dit zijn omgebouwde boerderijaccommodaties, plaatselijk vaak ‘Rustico’ genoemd.
Meestal bewerken de eigenaren nog steeds het land. Ze produceren wijn en olijfolie. Ze gaan direct in gesprek met hun gasten. Het is niet alleen een plek om te slapen. Het is een onderdompeling in het agrarische ritme van de regio. Je eet wat ze verbouwen. Je drinkt wat ze persen. Het is authentiek op een manier die vijfsterrenresorts zelden bereiken.
Het mysterie van de Etrusken
In het zuiden van Toscane liggen drie prachtige Etruskische steden: Sorano, Sorano en Pitigliano. Opmerking: de tekst vermeldt “Sabana”, maar verwijst contextueel naar het Etruskische trio; Sorano en Pitigliano zijn de belangrijkste historische bezienswaardigheden.
De Etrusken brachten geavanceerde kennis naar Rome. Landmeten. Irrigatie. Drainage technieken. Ze hadden ook een unieke sociale structuur. Vrouwen uit de hogere klassen genoten naar verluidt gelijke voet op festivals en banketten.
Je vraagt je af hoeveel van hun cultuur naar oude maatstaven werkelijk egalitair was. Hoe dan ook, de architectuur blijft. De heuvels blijven.
Hef een glas. Groet. De wijn is altijd de moeite waard.
