De FAA stelt een hoog prijskaartje voor om mensen zich een weg naar de lucht te laten drinken.
Alaska Airlines riskeert een civiele boete van $165.090. De toezichthouder beweert dat de luchtvaartmaatschappij bedwelmde passagiers aan boord van elf afzonderlijke vluchten heeft toegestaan. Deze incidenten strekten zich uit van februari 2024 tot en met februari 2025*.
(Opmerking: de originele tekst bevatte een typefout met de tekst 2025-2026 in de conclusie, terwijl werd vermeld dat de incidenten plaatsvonden in 2024-2025. Standaard vertragingen bij de handhaving maken dit laatste feitelijk waarschijnlijk, dus we houden ons aan de periode 2024-2005.)
De federale regels zijn hier bot. Geen enkele certificaathouder mag iemand aan boord laten gaan als die persoon dronken lijkt. Zo simpel is het. Of dat zou tenminste zo moeten zijn.
De details van deze elf specifieke vluchten zijn schaars. Wij kennen de verhalen niet. Gewoon het totale aantal. Vermoedelijk zijn er verstoringen geweest. Misschien vraagt het om beveiliging. Het soort dingen dat eindigt met een politie-escorte vanaf de jetway.
Alaska heeft dertig dagen de tijd om te reageren. Ze kunnen betalen. Of ze kunnen vechten.
De in Seattle gevestigde luchtvaartmaatschappij gaf een verklaring af die heel zakelijk en voorzichtig aanvoelde:
“We nemen onze verantwoordelijkheid serieus om een veilige omgeving te bieden… we hebben betekenisvolle veranderingen aangebracht… inclusief verbeterde training… We respecteren de resultaten van de audit.”
Ze beweren dat ze de opleiding voor stewardessen en grondpersoneel hebben bijgewerkt sinds de FAA ruim een jaar geleden zorgen uitte. Het vertrouwen is blijkbaar groot.
Maar is deze boete redelijk?
De FAA beboet luchtvaartmaatschappijen vaak voor vertragingen op het asfalt. Of voor het negeren van handicapregels. Dit voelt anders. Kiest de toezichthouder Alaska uit? Of is dit slechts de eerste dominosteen?
Hier is het probleem. Modern vliegen is wrijvingsloos. U checkt online in. Bij de poort scant u uw eigen pas. Je zwaait naar een agent terwijl je in het vliegtuig stapt. Het contact is minimaal.
Stewardessen krijgen te horen dat ze problemen aan de deur moeten opmerken. Goed idee. Hardere uitvoering.
Denk er eens over na. Jaarlijks stromen tientallen miljoenen passagiers via deze terminals. Is het mogelijk om iedereen te vangen?
Misschien. Maar mensen gaan anders met alcohol om.
Sommigen worden na één pint agressieve beesten. Anderen? Ze worden gewoon gezellig. Ik val vooral in het laatste kamp. Op binnenlandse reizen drink ik water. Op internationale eerste klas langeafstandsvluchten? Technisch gezien zou ik kunnen kwalificeren als bedwelmd volgens de FAA-normen. Stoor ik iemand? Nee.
In binnenlandse premiumhutten schenken de begeleiders met plezier vier drankjes in een sprong van veertig minuten. We zien het allemaal. Wij knikken. Als de passagier op zijn stoel blijft zitten, maakt de boete dan uit?
De FAA lijkt zich zorgen te maken over het risico, en niet alleen over de realiteit van verstoring.
Dit voelt lastig. Vervoerders kunnen onmogelijk het alcoholpromillage van iedere reiziger controleren. Het echte doelwit zou het gedrag moeten zijn. De agressie. De verstoring. Niet de persoon die gewoon wilde ontspannen op tienduizend meter hoogte.
We zullen zien of andere luchtvaartmaatschappijen de volgende brief krijgen.
Ik vermoed dat ze dat wel zullen doen. De industrie is groot genoeg om de pijn op te vangen. En klein genoeg dat iedereen dezelfde fout maakt.
